EgoCentrum

siedzimy z b. w paryskim bistro. ja w skórzanym fotelu który staram się zająć zawsze kiedy tutaj jestem b. zaś na kanapie obok. wpatruje sie we mnie i nie przerywa ani na moment swojego monologu prowadzonego z uwielbieniem zarówno dla formy jak i treści. od czasu do czasu dotyka pod stołem mojego kolana albo uda co wprawia mnie w zabawne zakłopotanie bo b. jest przecież rasowym pedałem a mimo to jego dotyk sprawia mi przyjemność. zdaje się że on doskonale o tym wie. drań. opowiada o ostatnim kochanku poznanym przypadkiem kiedy nic a nic nie wskazywało na tak spektakularne zakończenie kolejnego nudnego wieczoru. dla odmiany myślę o końcu swojego związku który tak naprawdę nigdy nie był żadnym związkiem i w związku z tym nie wiadomo czy można mówić o końcu jeśli nie było początku. - nie należy mylić pieprzenia z miłością - wyrokuje nagle b. tonem znawcy i na zakończenie swojego wywodu dodaje - aczkolwiek pieprzenie bez jakichkolwiek uczuć jest nic nie warte. z głośników złośliwie sączy się i've never been in love before w wykonaniu cheta bakera. przez głowę przelatuje mi stado rozwrzeszczanych kaczek. trudno powiedzieć w którym właściwie kierunku zmierzają. kiwam ponuro głową wpatrując się w filiżankę na sąsiednim stoliku z której brzegu spływają leniwie zgęstniałe krople kawy. przychodzi kelner. zamawiamy to co zawsze.