EgoCentrum

przez chwilę myślę że jestem świetna. niepowtarzalna. że ocieram się o doskonałość. potem wraca zdolność krytycznej samooceny jak zapomniana krewna (powiedzmy że z argentyny) i zastanawiam sie w jej niechcianym towarzystwie głośno popijając lurowatą i przesłodzoną herbatkę i pogryzając równie przesłodzone ciasteczka czy z zewnątrz sprawa wydaje się być równie nudna jak od środka. czy a jest a czy może jest czymś innym. środek dodam jest moją własną niepowtarzalną przesłodzoną świetną perspektywą. bo jakie to do cholery musi być nudne widzieć wciąż to samo. to samo ubrane wciąż w te same szmaty. bez wysiłku i choćby maleńkiego pragnienia żeby oddalić się odwrócić w inną stronę nie mówiąc już o wyjściu na zewnątrz i staniu czymś innym. jeśli wiesz co chcę powiedzieć. jeśli wiesz co chcę powiedzieć...